DE-BOEKENWEEK-VROEGER-EN-NU

25 maart 2019

Etalage feeks, Boekenweek maart 1998


Ook al ben ik al 11 jaar geen boekhandelaar meer, toch kijk ik elk jaar weer uit naar de Boekenweek. 

Welke boeken zal ik kopen? Wie schrijft het boekenweekgeschenk en heb ik daar zin in?
Ik vind het leuk om naar een boekhandel te gaan en me even onder te dompelen in het boekenweekgedruis.

Vroeger vond ik het een feest om te werken in de boekenweek. Veel klanten hadden er zin in en een verlanglijstje bij zich.
Het was vaak gezellig druk en er werden onderling veel boekentips en nieuwtjes uitgewisseld.
We zorgden ook altijd dat de winkel lekker vol lag met onze bestsellers in stapels. Overal stonden vaasjes met narcissen, als extra lentebode, want boekenweek en voorjaar horen bij elkaar!
Natuurlijk was er ook elk jaar een enkele zeurneus, die het geschenk niet als een cadeautje van de boekhandel zag,
maar als een recht. Als zegeltjes, bij elke 12,50 recht op een geschenk…
Wat veel mensen niet weten is dat die geschenken door de boekhandel gekocht moeten worden!

Sommige mensen noemen het boekenweekgeschenk ook wel ´treinkaartje´ en elk jaar verscheen er een vrouw om te vragen of
ze zaterdag 20 geschenken mee mocht nemen, zodat ze zondag vrij kon reizen met haar koor.
Nee, die mensen van dat koor wilden niet zelf een boek kopen, maar ik deed er toch niets mee op zondag? 
Elk jaar weer die discussie … ik gaf ze op een gegeven moment maar mee, gewoon om van het gedram af te zijn. Ze beloofde ook altijd dat ze maandag terug kwamen, maar dat gebeurde zelden.

Kijk, het gedoe met dat soort klanten mis ik helemaal niet, maar afgezien van die kleine donderwolkjes was het altijd een heerlijke week, waar ik goede zin van kreeg en nieuwe energie opdeed. Ik genoot van de goede gesprekken over boeken, het leven, politiek en wat verder  over de balie kwam.

In de tijd dat de Feeks nog vrouwenboekhandel was deden we niet elk jaar mee met het boekenweekgeschenk, want dat was onveranderlijk geschreven door een man. We hadden een afspraak met collega-boekhandels Dekker of de Oude Mol dat we van hun een stapeltje mochten overnemen om sommige vaste klanten toch te kunnen bedienen.
Maar eind jaren ’80 veranderde het winkelaanbod langzaam en schaften we de geschenken zelf aan.
 Alhoewel… In 1989, 1990 en 1993 waren we nog zó ontevreden over het boekenweekgeschenk van dat jaar, dat we zelf een geschenk maakten om een alternatief te kunnen bieden voor Hugo Claus, Springer en W.F. Hermans.

In 1989 gaven we het verhaal 'Selamat Datang, aan hen die mij voorgingen en zij die nog zullen gaan' van Monique Salomon uit, geïllustreerd door Caroline Salomon. Op mooi papier gedrukt en ijverig door ons ingenaaid in 250 exemplaren! Monique Salomon las dat verhaal eerder voor bij ons 10-jarig bestaan in 1987.

In 1990 was het helemaal een Feeksproductie, want medewerkster Mirke Beckers schreef “Wilt u alstublieft ophouden met dat staren” en medewerkster Ingrid Geerdink illustreerde het. En weer zaten wij collectief 300 exemplaren met de hand in te naaien tijdens onze woensdagavondvergadering!

In 1993 lieten we bij KNUST een mooie poster drukken met het gedicht ‘Avonden’ van Marijke Foncke erop.